[Haikyuu FIC] 幸せ [KageHina]

posted on 14 Mar 2016 17:09 by valino in Haikyuufanfic directory Fiction, Cartoon

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

 

 

ร่างเล็กจับจ้องไปยังโทรทัศน์ซึ่งตั้งอยู่กลางห้อง สองมือกุมเข้าหากันก่อนจะจิกมันลงบนเนื้อเบาๆอย่างตื่นเต้น ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตค่อยๆเบิกขึ้นก่อนจะเม้มริมฝีปากเบาๆ

 

‘แล้วคาเงยามะก็ขึ้นเซตลูกนั้นไปให้อุชิจิมะ เอสของทีมชาติเราก็ตบผ่านไปอย่างง่ายดายครับ!!’

 

‘เรียกได้ว่าเป็นการจับคู่อย่างลงตัวจริงๆนะครับฮิโรกิซัง อัจฉริยะเซตเตอร์ที่มีชื่อเสียงมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้นและสุดยอดเอสที่ติดทีมชาติอย่างรวดเร็ว’

 

‘นั่นสินะครับ!! ทีมชาติวอลเลย์บอลชายของประเทศญี่ปุ่นก็ขับเคลื่อนไปข้างหน้าเรื่อยๆเพราะเดี๋ยวนี้มีคนเก่งฝีมือหาจับตัวยากเข้าทีมเยอะขึ้น ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือสองคนนี้แหละครับโอคาโนะซัง’

 

‘ฮะๆ นี่ยังไม่รวมคนอื่นๆเลยนะครับเนี่ย! พูดไปจะหาว่าเป็นการยอทีมชาติของประเทศตัวเองรึเปล่านะ!’

 

‘แหม! มันก็ต้องมีบ้างแหละครับ!’

 

บุคคลที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดีบนจอสี่เหลี่ยมนั่น แต่ในดวงตาแวววาวนั่นปรากฏแค่คนๆเดียว ซึ่งนั่นเป็นคนที่เขาคอยเฝ้ามองมาตลอด ก่อนจะเผยรอยยิ้มบางๆออกมา

 

“พยายามเข้านะ..คาเงยามะ”พึมพำเบาๆก่อนจะเอนแผ่นหลังพิงกับเตียงแล้วบิดขี้เกียจ ละสายตาหันไปมองบานหน้าต่างที่เปิดอ้ารับสายลมหนาวซึ่งกำลังพัดวูบอยู่ข้างนอกนั่นชวนให้รู้สึกหนาว

 

อดคิดในใจว่าบรรยากาศช่างน่านอนอย่างห้ามไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ข่มตาหลับไม่ลง เพราะเขาต้องคอยเชียร์คนบนจอทีวีนั่นเสียก่อนที่จะทำอะไร

 

จ้องมองท่วงท่าที่คาเงยามะกระโดดขึ้นไปเซตลูกอย่างไหลลื่นนั่นทำให้นึกถึงสมัยครั้งที่ตนเจอกับคนๆนั้นเป็นครั้งแรก

 

เป็นคนที่เข้ากับใครไม่ได้เลยและมักจะวิ่งให้ทันโออิคาวะเสมอ ซึ่งต่างจากตอนนี้โดยสิ้นเชิง

 

เป็นคนที่ทุ่มเทและพยายามอย่างมาก

 

และรักวอลเลย์บอลยิ่งกว่าใคร

 

ก้มหน้าลงมองฝ่ามือตนเองก่อนจะค่อยๆขยับกำมัน จากเบาๆกลายเป็นแน่นจนไม่อยากจะคลายออก หลับตาลงพยายามนึกถึงความรู้สึกเมื่อได้ตบบอล ภายในหัวใจสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูกราวกับกำลังคิดถึงช่วงเวลานั้น

 

“..อยากเล่นอีกครั้งจังนะ”

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

 

 

幸せ

Kageyama x Hinata

V A L I N O ★

 

 

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

 

 

“ขอแสดงความยินดีกับคาเงยามะ โทบิโอะ และฮินาตะ โชวโยที่ได้รับการคัดเลือกเข้าเป็นนักกีฬาทีมชาติ!”เจ้าของใบหน้าคมเข้มเป็นคนตะโกนขึ้นก่อนจะยกแก้วที่ใส่น้ำอัดลมขึ้นมาพลางชูสูงขึ้น

 

“คัมปาย!”

 

“คัมปาย!!”

 

หลังจากที่ทุกแก้วของผู้ที่นั่งร่วมโต๊ะทั้งหมดชนกัน เสียงหัวเราะจากสึกาวาระก็ดังขึ้นเบาๆ

 

“ฮะๆ ไดจิก็..พูดเป็นทางการเกินไปแล้ว ฮินาตะกับคาเงยามะทำตัวไม่ถูกแล้วนั่น”

 

“ไม่ครับ! ผ-ผมแค่ดีใจเฉยๆที่พวกรุ่นพี่กลับมาจัดงานเลี้ยงฉลองให้”เจ้าของร่างเล็กกำลังนั่งตัวสั่นกึกๆ แต่ไม่ใช่เพราะความกลัว ใบหน้าที่มักจะมีรอยยิ้มสว่างสดใสเหมือนดวงตะวันเก็บซ่อนความสุขไว้ไม่มิด ดวงตาทั้งสองข้างเป็นประกายจนทำให้หลายคนอดยิ้มออกมาไม่ได้

 

“แน่นอนสิโชวโย! ก็นี่น่ะเป็นความสำเร็จของนายเชียวนะ!!”นิชิโนยะตะโกนเสียงดังก่อนจะเอื้อมแขนไปโอบไหล่รุ่นน้องของตนพลางหัวเราะเสียงดัง

 

“อนาคตอันแสนรุ่งโรจน์!!”ทานากะเสริมก่อนจะเข้ามาโอบไหล่อีกคน เหลือบไปมองรุ่นน้องร่างสูงอีกคนที่ทำท่าทางไม่ถูกอยู่จึงยิ้มเผล่ แล้วเข้าไปขยี้หัวอีกฝ่ายอย่างหมั่นเขี้ยว

 

“ยินดีกับนายด้วยเหมือนกันนะคาเงยามะ!..แล้วก็..ฉันคิดไว้อยู่แล้วเชียวว่า ถึงแม้นายจะสามารถส่งลูกให้คนอื่นๆได้อย่างไหลลื่นตามที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก แต่ไม่ว่ายังไงนายกับฮินาตะก็ต้องอยู่คู่กัน ติดทีมชาตไปด้วยกันอยู่ดี”ว่าพลางฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะโอบไหล่คนทั้งคู่แล้วตบเบาๆ

 

“ก็พวกนายเป็นคู่หูคอมโบปิศาจนี่นะ!”

 

“เอ้า! กินกันได้แล้ว! เดี๋ยวอาหารที่ฉันอุตส่าห์สั่งมาเลี้ยงจะชืดหมดก่อนนะ”ซาวามุระตบมือว่า ก่อนจะยิ้มออกมาพลางกอดอกมองเหล่ารุ่นน้องทั้งหลายที่ลงมือจัดการ

 

โดยเฉพาะทั้งสองคนที่ไปได้ไกลในด้านวอลเลย์บอล รู้สึกภูมิใจจนแน่นหน้าอกไปหมด

 

หลังจากอยู่สังสรรค์จนเวลาสี่ทุ่มก็แยกย้ายกันกลับ แม้ว่าจะเป็นช่วงที่รถไฟเลิกวิ่งแล้วแต่ก็ไม่เป็นปัญหา เพราะว่าที่อยู่ของทุกคนไม่ได้ไกลจากที่นี่นัก แถมบางคนก็ตกลงที่จะนอนพักอยู่ที่ร้านอาหารแห่งนั้นด้วย เพราะมีห้องพักอยู่ชั้นบนคอยอำนวยความสะดวก

 

สองร่างสูงเล็กเดินคู่กันไปตามถนนที่ไร้ซึ่งผู้คน อีกไม่นานจะถึงหอพักซึ่งตั้งติดกับมหาวิทยาลัยที่ทั้งคู่ศึกษาอยู่ ตามจริงแล้วสึกิชิมะและยามากุจิก็พักที่เดียวกัน แต่สองคนนั้นกลับแยกไปที่อื่นก่อนจึงเหลือแค่คาเงยามะและฮินาตะที่เดินมาด้วยกันเท่านั้น

 

“สุดยอดไปเลยน้าคาเงยามะ! ฉันไม่คิดเลยว่าเราจะมีวันนี้อ่ะ!! ต่อจากนี้คงต้องตั้งใจให้มาก มาก และก็มากกก ยิ่งขึ้นไปอีก!”ร่างเล็กๆนั่นส่งเสียงพูดเจื้อยแจ้วอย่างทุกทีจนเคยชิน

 

“เออ แล้วนายก็ต้องฝึกเสิร์ฟให้ดียิ่งขึ้นกว่าเดิมด้วยเจ้าเตี้ยฮินาตะ”

 

“อุ่ก..ก-ก็ฉันกระโดดเสิร์ฟไม่เป็นนี่นา”

 

“ฝึกสิ ฝึก!!”

 

“ร-เรื่องนั้นฉันจะพยายามอยู่แล้วน่า!”ถึงแม้เวลานี้จะได้อยู่ด้วยกันสองคนแต่เรื่องที่พูดคุยกันก็ยังคงเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับวอลเลย์บอล เป็นสัญลักษณ์ที่ทำให้เห็นได้อย่างชัดเจนว่าทั้งคู่เป็นประเภท ‘บ้าวอลเลย์บอล’ ขนาดไหน

 

“ฉันหวังว่าจะได้เล่นกับนายไปแบบนี้นานๆนะ”

 

“ทำไม เล่นกับคนอื่นไม่สนุกรึไง”ร่างสูงเลิ่กคิ้วข้างหนึ่งก่อนจะก้มหน้าลงไปมองคนข้างๆที่เงยหน้าขึ้นมาฉีกยิ้มกว้าง

 

“สนุกสิ ฉันชอบมากเลย ไม่ได้เกลียดการที่ได้เล่นกับคนอื่นด้วย เพราะฉันรักวอลเลย์บอลนี่นา แต่ฉันชอบที่ได้ตบลูกจากการเซตของนายมากที่สุด..นายก็ด้วยใช่ไหมคาเงยามะ”

 

“อืม”

 

หรี่ดวงตาเรียวรีสีขนกาลงก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปประทับริมฝีปากเข้ากับอีกฝ่ายช้าๆ ซึ่งร่างเล็กก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร ค่อยๆผละออกก่อนจะคว้ามืออีกฝ่ายมาจูงเล่นไปมา

 

“งั้นก็อยู่กับฉันตลอดไปเลยละกัน จะได้เล่นด้วยกันอีกไง”

 

“แน่นอนอยู่แล้ว!!”

 

เพราะรอบข้างไม่มีคนจึงไม่กลัวว่าใครจะมาเห็น จึงทำลงไปอย่างไม่คิดอาย