[Haikyuu FIC] Fear [KageHina]

posted on 14 Feb 2016 23:14 by valino in Haikyuufanfic directory Fiction, Cartoon

Title: [Haikyuu FIC] Fear [KageHina]

Pairing: Kageyama x Hinata

Author: V A L I N O ★

Note : แต่งขึ้นเนื่องในโอกาสวันวาเลนไทน์ค่ะ (+ผสมวันเกิดคิโนชิตะคุงด้วยเล็กน้อย ///q///)

 

 

 

******

 

 

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

ความสดใสของนายนั้นช่างเจิดจ้าจนทำให้ฉันแสบตา

ฉันคงเป็นเพียงเงาที่ดำมืด จึงไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้

เพราะเราช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

แม้จะอยู่ใกล้กันตลอดแต่ก็ไม่กล้าที่จะพัฒนาความสัมพันธ์

ได้แต่หวังว่านายจะให้อภัยกับการกระทำของฉัน

เพราะขอเพียงวันนี้เท่านั้นที่ฉันจะรวบรวมความกล้าขยับเข้าไปใกล้นายอีกนิด

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

                  FEAR

        Kageyama x Hinata

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

“น่าเบื่อชะมัดเลยเนอะคาเงยามะ ทำไมวาเลนไทน์ปีนี้ต้องตรงกับวันอาทิตย์ด้วยนะ”

 

“ทำยังกับมีคนมาให้ของขวัญแกในวันวาเลนไทน์ว่างั้นเหอะ ตรงกับวันหยุดนี่แหละดีแล้วเฟ้ย เจ้าทึ่ม!”

 

“นายนี่ไม่มีความโรแมนติกเอาซะเลย! เพราะการแข่งฤดูใบไม้ผลิที่ผ่านมาทำให้มีคนรู้จักเราพอตัวเลยนะ! ไม่แน่ อาจจะมีสาวๆมาดักรอให้ของขวัญ ช็อคโกแลต หรือไม่ก็จดหมายรักกับฉันก็ได้!!”

 

“ฝันกลางวันชะมัดเจ้าบ้า”

 

“อะแฮ่ม..ตรงนั้นน่ะ ฟังที่ฉันพูดอยู่รึเปล่า?”

 

“ค-คร้าบ!! ฟังอยู่ครับไดจิซัง!”ร่างเล็กหน้าถอดสีพลางพยักหน้ารัวเร็ว ซึ่งแน่นอนว่าคู่หูของเขาก็มีปฏิกิริยาเดียวกัน อดีตกัปตันทีมวอลเลย์บอลคาราสึโนะกระตุกมุมปากยิ้มเล็กๆพลางกอดอก

 

“ดี ถ้างั้นช่วยทวนให้ซิว่าฉันพูดเรื่องอะไรอยู่เมื่อตะกี้”

 

“อุ่ก..คือว่า..นี่! นายรู้รึเปล่า!?”เจ้าของเรือนผมสีส้มฟูฟ่องหันไปถองศอกใส่คนข้างๆที่ตีหน้ามึนไม่ต่างกัน สึกิชิมะที่นั่งถัดไปถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นเจ้าโง่ทั้งสองหาเรื่องซวยใส่ตัว

 

“น่าๆ ไดจิก็..วันนี้วันวาเลนไทน์นี่นา จะตื่นเต้นก็ไม่แปลก”แต่แล้วเสียงอันนุ่มนวลก็ดังขึ้น สึกาวาระยิ้มอ่อนโยนก่อนจะตบไหล่เพื่อนชายของตนที่กำลังตีหน้าเหี้ยม ซึ่งก็ดูท่าจะได้ผลเพราะอีกฝ่ายยอมโอนอ่อนให้

 

“เฮ้อ..เอาเถอะ ตะกี้ฉันบอกว่าให้แยกกันไปซื้อของที่จะเอามาใช้จัดห้องชมรมสำหรับงานวันเกิดของคิโนชิตะในวันพรุ่งนี้ ส่วนลิสต์รายการอยู่กับชิมิสึและยาจิ ให้มาเอาแล้วแยกย้ายกันไปซื้อมาภายในเย็นนี้ด้วย”

 

“โอเคครับ!”สองคู่หูประสานเสียงตอบรับอย่างหนักแน่นเพื่อไม่ให้โดนคาดโทษอีก

 

หลังจากนั้น ทุกร่างนับสิบก็ลุกขึ้นเพื่อไปเอาลิสต์กับผู้จัดการสาวทั้ง แน่นอนว่าเจ้าของวันเกิดในวันพรุ่งนี้ไม่ได้อยู่ที่นี่จึงทำให้ทุกคนแยกกันไปเป็นคู่ๆได้อย่างลงตัว

 

“ฮินาตะ นายกับคาเงยามะไปซื้อริบบิ้นกับพลุกระดาษละกัน เดี๋ยวฉันกับสึกกี้จะไปซื้อพวกของตกแต่งห้องเอง”ยามากุจิว่าพลางฉีกกระดาษครึ่งนึงให้กับเพื่อนปีหนึ่งตัวเล็กข้างหน้าซึ่งรับไปแต่โดยดีไม่คัดค้าน หนำซ้ำยังพยักหน้ารัวๆอีกต่างหาก

 

“ถ้างั้นก็แยกกันตรงนี้เลยนะ แล้วค่อยไปเจอกันอีกทีที่ห้องชมรมละกัน”ใบหน้าที่มีกระอันโดดเด่นยิ้มกว้างก่อนจะโบกมือลา

 

“คาเงยามะ! ริบบิ้นกับพลุกระดาษนี่ต้องไปซื้อที่ร้านเดียวกันรึเปล่า ?”

 

“อืม”ร่างสูงว่าพลางเดินนำไป ร่างเล็กกระโดดพลางก้าวตามมาอย่างร่าเริงพลางพูดนั่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย ดวงตาสีดำเหลือบน้ำเงินแอบเหลือบมองก่อนจะซุกใบหน้าลงกับผ้าพันคอผืนฟ้าของตน บางทีก็แอบสงสัยว่าคนข้างตัวหนาวบ้างรึเปล่า ทำไมถึงขยับตัวได้กระฉับกระเฉงราวกับว่าอากาศเย็นๆเกือบติดลบนี่เป็นแค่เรื่องตลก

 

ทั้งคู่มาหยุดที่ร้านขายของแห่งหนึ่ง หลังจากเดินเลือกกันอยู่สักพักก็รวบรวมมาจ่ายเงิน พอดูเวลาจากโทรศัพท์ก็พบว่ายังมีเวลาเหลือเฟือ ป่านนี้คงยังไม่มีใครกลับไปที่ห้องชมรมเลยด้วยซ้ำ

 

“ชิ! น่าหงุดหงิดซะจริง!”เสียงบ่นเล็กๆดังขึ้นจากคนข้างๆ พอมองตามสายตาอีกฝ่ายไปก็พบว่าบริเวณโดยรอบมีแต่คู่รักเดินกันให้ขวักจนลายตา

 

“พาลซะจริงนะนายน่ะ นี่มันวาเลนไทน์ก็ปล่อยๆให้พวกเขาอยู่ด้วยกันไปเถอะ”

 

“นายนี่มันไม่เข้าใจฉันเลย! ..เอ๊ะ หรือว่าจริงๆนายก็อิจฉาเหมือนกันแต่ไม่ยอมแสดงออกกันแน่ คาเงยามะคุง~ ก็นายโสดเหมือนกันนี่นะ..แอ่ก!”สันมือฟาดลงไปที่กลางศีรษะจนทำให้ฮินาตะเผลอหลุดเสียงร้องแปลกๆออกมา ลูบหัวตัวเองป้อยๆก่อนจะแยกเขี้ยวใส่

 

“ชอบใช้กำลัง!”คาเงยามะพยายามหันไปมองซ้ายทีขวาทีเพื่อไม่สนใจท่าทีอีกฝ่าย แต่สุดท้ายก็ก้มหน้าลงมาเอ่ยชวน

 

“ยังเหลือเวลาอีกเยอะ ไปซื้อของเพิ่มกันไหม ?”

 

“ไปๆๆ!! ซื้ออะไรเหรอ!”ดวงตากลมโตเบิกกว้างกว่าเดิมแถมยังมีประกายอยู่ภายในพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ร่างสูงผงะก่อนจะดันหน้าอีกฝ่ายออกไปอย่างตกใจ

 

“ส-สายรัดเข่า! อะไรก็ได้! ตกลงจะไปใช่ไหมเจ้าเตี้ย!?”

 

“ไปสิไป! ฉันอยากไป!”

 

ทั้งๆที่ตั้งใจจะชวนไปกินข้าวหรือซื้อของอะไรที่เหมาะกับเทศกาลวาเลนไทน์แท้ๆ แต่สุดท้ายก็ต้องพามาหยุดที่หน้าร้านขายอุปกรณ์กีฬาซะอย่างงั้น

 

คาเงยามะอยากจะตบหัวตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด เหลือบมองคนที่มาด้วยกันซึ่งกำลังเดินไปตรงนู้นทีตรงนั้นทีอย่างร่าเริง

 

ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สายตาที่เขามองไปยังฮินาตะก็เปลี่ยนจากเพื่อนเป็นอะไรที่มากกว่านั้น

 

แม้ในตอนแรกก็ยากที่จะยอมรับ แต่พอยิ่งอยู่ใกล้กันนานๆกลับเป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดีว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นเป็นเรื่องจริง

 

แต่ก็ไม่กล้าที่จะขยับความสัมพันธ์ให้มากไปกว่านี้..สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ก็คือทำอะไรหลายๆอย่างเพื่อให้อีกฝ่ายมีความสุขให้มากที่สุดเท่านั้น

 

อาจเป็นเพราะเขากำลังกลัวอยู่ก็ได้

 

กลัวว่าสายตาของฮินาตะที่มองมาที่เขาจะเปลี่ยนไป..

 

กลัวว่าความสนิทนี้จะไม่เหมือนเดิม..

 

“คาเงยามะ! นายเลือกของได้ยังอ่ะ!? ฉันไปจ่ายเงินรอก่อนนะ!”ท้ายสุดก็หลุดออกจากภวังค์แห่งความคิด จ้องมองร่างเล็กที่เดินมาชูสายรัดเข่าพลางโบกไปมาตรงหน้า ก่อนจะเดินนำไปยังแคชเชียร์ คาเงยามะไม่รอช้าจึงรีบเดินตามไปทันทีแล้วยื่นเงินให้พนักงานสาว

 

“อ-อ้าว..นี่นายเลี้ยงฉันหรอคาเงยามะ! นายซื้อให้ฉันหรอ!!”เป็นอีกครั้งที่ดวงตาสีสว่างคู่นั้นเป็นประกาย ร่างสูงไม่ตอบอะไรนอกจากพยักหน้าเบาๆแล้วเสตาไปทางอื่น

 

“นายจะซื้ออะไรเพิ่มอีกรึเปล่า ? ฉันอยากเข้าร้านขายช็อคโกแลตอ่ะ”ว่าพลางชี้นิ้วไปยังร้านฝั่งตรงข้าม เจ้าของเรือนผมสีขนกาหันมามองพลางเลิ่กคิ้วข้างซ้ายขึ้นสูง

 

“แกจะเข้าไปให้ใคร ?”

 

“ก็เพราะช่วงเทศกาลนี่นา! ช็อคโกแลตบางยี่ห้อก็เลยลดราคาใช่ไหมล่ะ!! ฉันว่าจะไปซื้อให้ทุกคนในชมรม และก็เอามากินเองด้วยอ่ะ”คำตอบที่ได้รับมาทำให้รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก พอหันไปยังร้านฝั่งตรงข้ามก็พบว่ามีลูกค้าบางตาทำให้ไม่รู้สึกอึดอัด

 

หันกลับมามองคนร่างเล็กที่ยืนนับเงินตัวเองอยู่โดยอัตโนมัติ ซึ่งคนถูกมองก็คงรู้สึกตัวจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตาพลางฉีกยิ้มกว้างให้

 

สิ่งที่คาเงยามะทำคือเบือนหน้าไปอีกทางเท่านั้นพลางขยับเท้าถอยห่างออกมา

 

กลัวว่าฮินาตะจะได้ยินเสียงหัวใจของตนที่กำลังเร่งจังหวะการเต้นจนแทบกระเด็นออกมา

 

 

 

******

 

 

 

หลังจากซื้อของเสร็จ ก็ปิดท้ายด้วยการซื้อแฮมเบอร์เกอร์มากินคนละอัน ก่อนจะเดินกลับมายังห้องชมรมซึ่งอยู่ไม่ห่างมากนัก

 

ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาก็พบกลุ่มคนบางส่วนที่กำลังจัดการนั่นนี่โน่นตามหน้าที่ที่ตัวเองได้รับกันอยู่แล้ว

 

เวลาผ่านไปสักพักจึงมาครบกันทุกคน เมื่อร่วมแรงร่วมใจกันทุกอย่างก็เสร็จภายในเวลาไม่ชั่วโมง ซึ่งผู้รับหน้าที่ถือเค้กก็คือเอ็นโนชิตะซึ่งจะนำมันกลับไปแช่ตู้เย็นที่บ้าน

 

“อะนี่ คาเงยามะ”รู้สึกได้ถึงแรงสะกิดที่หัวไหล่จึงหันไปมอง ลูกอมรสนมถูกวางลงบนฝ่ามือที่เผลอยื่นออกไปรับ พอหันไปมองรอบๆก็พบว่าทุกคนได้รับมันจากฮินาตะทั้งหมดจึงตัดสินใจกินเข้าไป

 

สัมผัสได้ถึงรสหวานที่แผ่ซ่านไปทั่วปากจึงดุนลูกอมไปไว้ที่กระพุ้งแก้ม เหลือบมองอีกฝ่ายซึ่งนั่งลงข้างๆช่วยตนเก็บของในขณะที่ทุกคนยืนกันแล้ว

 

เวรที่มีหน้าที่ปิดห้องวันนี้ก็คือเขา ดังนั้นทุกคนจึงแยกกันกลับไปก่อน แม้จะยังไม่หกโมงแต่ท้องฟ้าก็มืดเสียแล้ว

 

ลงมือล็อคประตูห้อง หรี่ดวงตาเล็กน้อย กล่องอะไรบางอย่างที่ใส่กระเป๋าเสื้อมาตั้งแต่ออกจากร้านขายช็อคโกแลตซึ่งไปตอนกลางวันกับฮินาตะยังคงอยู่ที่เดิม

 

สุดท้ายก็ไม่ได้ให้สินะ..

 

สาวเท้าลงบันไดมา ลมหนาวเย็นที่พัดวูบผ่านใบหน้าทำเอารู้สึกแสบจมูก แต่แล้วหางตาก็เหลือบเห็นอะไรส้มๆที่กำลังเคลื่อนมาหาเสียก่อน

 

เป็นฮินาตะที่ยิ้มกว้าง เดินมาพร้อมจูงจักรยานของตนพลางยื่นห่อถุงกระดาษที่ติดมือมาให้

 

“อากาศหนาวๆแบบนี้ก็ต้องกินซาลาเปาใช่ไหมล่ะ! ไดจิซังซื้อมาให้ทุกคนน่ะ! ฉันเห็นว่านายยังไม่ออกมาซักทีก็เลยเอามาให้”

 

“กุญแจมันติดน่ะ..แต่ก็..ขอบคุณ”ความหนาวเย็นเมื่อสักครู่ถูกปัดเป่าทิ้งไปจนหมด

 

ไม่ใช่เพราะความอุ่นจากซาลาเปาที่แผ่ไอความร้อนออกมานอกถุงกระดาษ

 

แต่เป็นเพราะฮินาตะต่างหาก ที่เมื่อได้อยู่ใกล้ๆก็รู้สึกอบอุ่นไปทั้งภายนอกและภายใน

 

ก้าวเท้าเดินไปด้วยกัน บรรยากาศรอบข้างไร้ซึ่งเสียงใดๆ รวมไปถึงพวกเขาด้วย

 

แม้จะเต็มไปด้วยความเงียบแต่ก่อนไม่ได้อึดอัด ต่างฝ่ายต่างก้มหน้ากินซาลาเปาในมือของตนโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา

 

จนกระทั่งถึงจุดที่พวกเขามักจะแยกกัน ฮินาตะหันมาโบกมือลาก่อนจะคร่อมจักรยานเตรียมปั่นออกไป

 

ดวงตาสีเข้มมองตามก่อนจะกำมือแน่น เผลอกัดปากจนรู้สึกเจ็บ

 

ไม่กล้าที่จะก้าวข้ามความเป็นเพื่อน..

 

ไม่กล้าที่จะทำอะไรมากไปกว่านี้..

 

แต่ขอได้ไหม ขอแค่วันนี้ที่ฉันได้ทำอะไรตามใจตัวเองแม้สักเล็กน้อยก็ยังดี

 

หมับ!!

 

ยื่นไปคว้าแขนอีกฝ่ายเอาไว้ เจ้าของร่างบางหันมามองอย่างงงๆ สีหน้าแสดงออกว่ากำลังสงสัยจนอ่านออกมาได้ว่า ‘มีอะไรเหรอ ?’ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

 

“เห็นแกบอกว่าอยากได้ช็อคโกแลต..ฉันเห็นมันลดราคา..ก็เลยซื้อติดมือมาฝาก”ว่าพลางยื่นกล่องสีขาวสะอาดที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อมาตลอดให้อีกฝ่าย ข้างในถูกไวท์ช็อคโกแลตทรงสวยบรรจุเอาไว้

 

ฮินาตะยื่นมือมารับก่อนจะมองลงมาพลางยิ้ม จัดการเก็บมันลงก่อนจะคลำหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าเสื้อของตน

 

“อ่ะ นี่! ลูกอมรสช็อคโกแลต ฉันไม่ได้ให้นี่กับใครเลยนะ ที่ให้ทุกคนไปก็มีแต่ลูกอมรสนม หวังว่าจะแทนกันได้นะ!”ส่งฝ่ามือออกไปรับมันมาพลางมองสิ่งที่ถูกวางลงอย่างอึ้งๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนร่างเล็กที่ยืนยิ้มอยู่

 

“สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะคาเงยามะ!”

 

“อ-โอ้..สุขสันต์วันวาเลนไทน์”

 

“ถ้างั้นฉันกลับก่อนล่ะ! หนาวจะตายชักแล้ว!! ฉันไม่อยากเป็นหวัดหรอกนะ!”

 

“คนบ้าเป็นหวัดไม่ได้หรอก เจ้าเตี้ยฮินาตะ”

 

“ว่าไงน้า!!”

 

โวยวายอยู่ซักพักก็หยุดลงแล้วส่งยิ้มให้พลางโบกมือลา ออกแรงปั่นจักรยานไปตามถนนที่ไร้ซึ่งผู้คนและรถรา

 

คาเงยามะมองร่างเล็กที่ค่อยๆไกลห่างออกไปจนลับสายตา ก่อนจะเดินแยกไปอีกทาง

 

แค่นี้ก็ดีมากแล้ว..

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

อาจเป็นเพราะฉันมันขี้ขลาด

จึงไม่กล้าที่จะพัฒนาความสัมพันธ์ของเราสองคนให้ไปไกลมากกว่านี้

กลัวว่านายจะเกลียดฉัน แต่ว่า..นายรู้อะไรไหม..ถ้านายรู้สึกเหมือนฉันล่ะก็ ฉันอยากบอกนายว่า

ฉันยังรออยู่นะ คาเงยามะ

แต่ว่านายน่ะ..คิดแบบเดียวกับฉันรึเปล่า ?

ฉันหวังมาตลอดเลยนะว่าจะมีวันที่เราจะพัฒนาความสัมพันธ์ให้มากกว่าคำว่าเพื่อนได้ไหม

ขอแค่วันนี้ได้ไหมที่ฉันจะแสดงออกมาให้นายรู้ว่าฉันไม่ได้คิดกับนายแค่เพื่อน

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

“อรุณสวัสดิ์ คิโนชิตะ!”

 

“โอ้! อรุณสวัสดิ์ นาริตะ! อ่ะนี่! ช็อคโก้ย้อนหลังวาเลนไทน์เมื่อวาน ฉันเอามาแจกทุกคนเพียบเลย”ใบหน้ามนยิ้มพลางยื่นช็อคโกแลตที่ตัวเองหอบมาให้เพื่อนสนิท พอเดินไปตามทางก็เจอคนนั้นคนนี้แล้วหยิบยื่นให้เต็มไปหมด

 

“อรุณสวัสดิ์ฮินาตะ อ่ะนี่ ฉันให้”เจ้าของวันเกิดว่าพลางยื่นห่อช็อคโกแลตให้ รุ่นน้องตัวเล็กมองตามตาเป็นประกายก่อนจะโค้งให้แล้วรับมาอย่างรวดเร็ว

 

“อรุณสวัสดิ์คาเงยามะ อ่ะนี่ช็อคโกแลต เมื่อวานได้จากสาวคนไหนบ้างรึเปล่าล่ะ ? นายดูท่าทางป๊อปปูล่านะ”

 

“อรุณสวัสดิ์ครับ..แต่ว่า..ป๊อปปูล่า ? ผมไม่คิดว่าจะเป็นอย่างนั้นหรอกนะ แต่ก็ได้มาอยู่ครับ”ร่างสูงเลิ่กคิ้วพลางก้มหัวรับของจากอีกฝ่ายมา

 

“ว้าว! แต่อย่างน้อยก็ได้อยู่นี่นา! ใครเป็นคนให้มาล่ะ ?”

 

“ฮิ--”

 

“ว๊ากกก!!”จู่ๆเสียงเล็กๆก็ดังขึ้นกลบจนมิด คิโนชิตะมองตามก่อนจะกระพริบตาอย่างงุนงงแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

 

สองเท้าก้าวมาจนถึงห้องชมรมพลางเปิดเข้าไป แต่แล้วสายรุ้งหลากสีก็ระเบิดลงตรงหน้า เสียงปังจากพลุกระดาษดังขึ้นข้างหูจึงทำได้แค่มองอย่างเหวอๆ

 

“สุขสันต์วันเกิด คิโนชิตะ!”ทดแทนด้วยเสียงของทุกคน ก้มมองเค้กที่ถูกยื่นมาตรงหน้าจากเอนโนชิตะก็อดที่จะหลุดยิ้มออกมาไม่ได้

 

 

 

******

 

 

 

สุขสันต์วันวาเลนไทน์ค่า~~~~~~ เย่!!

เพราะว่าวันที่ 15 กุมภาพันธ์เป็นวันเกิดของคิโนชิตะคุง คาราสึโนะเบอร์7ค่ะ

(เมนเราเองค่ะ ห้าห้าห้า ถึงจะยังไม่มีบทแต่น้องเขาน่ารักมากจนเราหลงรักเลยค่ะ ♥)

ก็เลยแต่งรวบไปเลย ทั้งวันเกิดคิโนชิตะและวาเลนไทน์คาเงฮินะะะ

ในเรื่องนี้ต่างฝ่ายต่างแอบชอบกันนั่นแหละค่ะแต่ไม่กล้าบอก เพราะกลัวความสนิทจะเปลี่ยนไป กลัวอีกฝ่ายจะเกลียด กลัวจะไม่เหมือนเดิม (แต่ในเรื่องเป็นมุมมองของนายคาเงะ)

แถมไม่รู้ตัวอีกนะว่าอีกฝ่ายก็ชอบตัวเองเหมือนกัน ความสัมพันธ์จึงไม่ได้พัฒนา

เราค่อนข้างชอบเขียนอะไรแบบนี้นะคะ เพราะว่าดูหวานอมขมนิดๆดี ชอบความบื้อของทั้งสองและก็ไม่ประสีประสาเรื่องของความรัก

สุดท้ายนี้ขอให้ทุกคนมีความสุขกับทุกวันเลยค่า

 

 

V A L I N O ★

Comment

Comment:

Tweet