[Haikyuu FIC] Fear [KageHina]

posted on 14 Feb 2016 23:14 by valino in Haikyuufanfic directory Fiction, Cartoon

Title: [Haikyuu FIC] Fear [KageHina]

Pairing: Kageyama x Hinata

Author: V A L I N O ★

Note : แต่งขึ้นเนื่องในโอกาสวันวาเลนไทน์ค่ะ (+ผสมวันเกิดคิโนชิตะคุงด้วยเล็กน้อย ///q///)

 

 

 

******

 

 

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

ความสดใสของนายนั้นช่างเจิดจ้าจนทำให้ฉันแสบตา

ฉันคงเป็นเพียงเงาที่ดำมืด จึงไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้

เพราะเราช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

แม้จะอยู่ใกล้กันตลอดแต่ก็ไม่กล้าที่จะพัฒนาความสัมพันธ์

ได้แต่หวังว่านายจะให้อภัยกับการกระทำของฉัน

เพราะขอเพียงวันนี้เท่านั้นที่ฉันจะรวบรวมความกล้าขยับเข้าไปใกล้นายอีกนิด

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

                  FEAR

        Kageyama x Hinata

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

“น่าเบื่อชะมัดเลยเนอะคาเงยามะ ทำไมวาเลนไทน์ปีนี้ต้องตรงกับวันอาทิตย์ด้วยนะ”

 

“ทำยังกับมีคนมาให้ของขวัญแกในวันวาเลนไทน์ว่างั้นเหอะ ตรงกับวันหยุดนี่แหละดีแล้วเฟ้ย เจ้าทึ่ม!”

 

“นายนี่ไม่มีความโรแมนติกเอาซะเลย! เพราะการแข่งฤดูใบไม้ผลิที่ผ่านมาทำให้มีคนรู้จักเราพอตัวเลยนะ! ไม่แน่ อาจจะมีสาวๆมาดักรอให้ของขวัญ ช็อคโกแลต หรือไม่ก็จดหมายรักกับฉันก็ได้!!”

 

“ฝันกลางวันชะมัดเจ้าบ้า”

 

“อะแฮ่ม..ตรงนั้นน่ะ ฟังที่ฉันพูดอยู่รึเปล่า?”

 

“ค-คร้าบ!! ฟังอยู่ครับไดจิซัง!”ร่างเล็กหน้าถอดสีพลางพยักหน้ารัวเร็ว ซึ่งแน่นอนว่าคู่หูของเขาก็มีปฏิกิริยาเดียวกัน อดีตกัปตันทีมวอลเลย์บอลคาราสึโนะกระตุกมุมปากยิ้มเล็กๆพลางกอดอก

 

“ดี ถ้างั้นช่วยทวนให้ซิว่าฉันพูดเรื่องอะไรอยู่เมื่อตะกี้”

 

“อุ่ก..คือว่า..นี่! นายรู้รึเปล่า!?”เจ้าของเรือนผมสีส้มฟูฟ่องหันไปถองศอกใส่คนข้างๆที่ตีหน้ามึนไม่ต่างกัน สึกิชิมะที่นั่งถัดไปถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นเจ้าโง่ทั้งสองหาเรื่องซวยใส่ตัว

 

“น่าๆ ไดจิก็..วันนี้วันวาเลนไทน์นี่นา จะตื่นเต้นก็ไม่แปลก”แต่แล้วเสียงอันนุ่มนวลก็ดังขึ้น สึกาวาระยิ้มอ่อนโยนก่อนจะตบไหล่เพื่อนชายของตนที่กำลังตีหน้าเหี้ยม ซึ่งก็ดูท่าจะได้ผลเพราะอีกฝ่ายยอมโอนอ่อนให้

 

“เฮ้อ..เอาเถอะ ตะกี้ฉันบอกว่าให้แยกกันไปซื้อของที่จะเอามาใช้จัดห้องชมรมสำหรับงานวันเกิดของคิโนชิตะในวันพรุ่งนี้ ส่วนลิสต์รายการอยู่กับชิมิสึและยาจิ ให้มาเอาแล้วแยกย้ายกันไปซื้อมาภายในเย็นนี้ด้วย”

 

“โอเคครับ!”สองคู่หูประสานเสียงตอบรับอย่างหนักแน่นเพื่อไม่ให้โดนคาดโทษอีก

 

หลังจากนั้น ทุกร่างนับสิบก็ลุกขึ้นเพื่อไปเอาลิสต์กับผู้จัดการสาวทั้ง แน่นอนว่าเจ้าของวันเกิดในวันพรุ่งนี้ไม่ได้อยู่ที่นี่จึงทำให้ทุกคนแยกกันไปเป็นคู่ๆได้อย่างลงตัว

 

“ฮินาตะ นายกับคาเงยามะไปซื้อริบบิ้นกับพลุกระดาษละกัน เดี๋ยวฉันกับสึกกี้จะไปซื้อพวกของตกแต่งห้องเอง”ยามากุจิว่าพลางฉีกกระดาษครึ่งนึงให้กับเพื่อนปีหนึ่งตัวเล็กข้างหน้าซึ่งรับไปแต่โดยดีไม่คัดค้าน หนำซ้ำยังพยักหน้ารัวๆอีกต่างหาก

 

“ถ้างั้นก็แยกกันตรงนี้เลยนะ แล้วค่อยไปเจอกันอีกทีที่ห้องชมรมละกัน”ใบหน้าที่มีกระอันโดดเด่นยิ้มกว้างก่อนจะโบกมือลา

 

“คาเงยามะ! ริบบิ้นกับพลุกระดาษนี่ต้องไปซื้อที่ร้านเดียวกันรึเปล่า ?”

 

“อืม”ร่างสูงว่าพลางเดินนำไป ร่างเล็กกระโดดพลางก้าวตามมาอย่างร่าเริงพลางพูดนั่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย ดวงตาสีดำเหลือบน้ำเงินแอบเหลือบมองก่อนจะซุกใบหน้าลงกับผ้าพันคอผืนฟ้าของตน บางทีก็แอบสงสัยว่าคนข้างตัวหนาวบ้างรึเปล่า ทำไมถึงขยับตัวได้กระฉับกระเฉงราวกับว่าอากาศเย็นๆเกือบติดลบนี่เป็นแค่เรื่องตลก

 

ทั้งคู่มาหยุดที่ร้านขายของแห่งหนึ่ง หลังจากเดินเลือกกันอยู่สักพักก็รวบรวมมาจ่ายเงิน พอดูเวลาจากโทรศัพท์ก็พบว่ายังมีเวลาเหลือเฟือ ป่านนี้คงยังไม่มีใครกลับไปที่ห้องชมรมเลยด้วยซ้ำ

 

“ชิ! น่าหงุดหงิดซะจริง!”เสียงบ่นเล็กๆดังขึ้นจากคนข้างๆ พอมองตามสายตาอีกฝ่ายไปก็พบว่าบริเวณโดยรอบมีแต่คู่รักเดินกันให้ขวักจนลายตา

 

“พาลซะจริงนะนายน่ะ นี่มันวาเลนไทน์ก็ปล่อยๆให้พวกเขาอยู่ด้วยกันไปเถอะ”

 

“นายนี่มันไม่เข้าใจฉันเลย! ..เอ๊ะ หรือว่าจริงๆนายก็อิจฉาเหมือนกันแต่ไม่ยอมแสดงออกกันแน่ คาเงยามะคุง~ ก็นายโสดเหมือนกันนี่นะ..แอ่ก!”สันมือฟาดลงไปที่กลางศีรษะจนทำให้ฮินาตะเผลอหลุดเสียงร้องแปลกๆออกมา ลูบหัวตัวเองป้อยๆก่อนจะแยกเขี้ยวใส่

 

“ชอบใช้กำลัง!”คาเงยามะพยายามหันไปมองซ้ายทีขวาทีเพื่อไม่สนใจท่าทีอีกฝ่าย แต่สุดท้ายก็ก้มหน้าลงมาเอ่ยชวน

 

“ยังเหลือเวลาอีกเยอะ ไปซื้อของเพิ่มกันไหม ?”

 

“ไปๆๆ!! ซื้ออะไรเหรอ!”ดวงตากลมโตเบิกกว้างกว่าเดิมแถมยังมีประกายอยู่ภายในพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ร่างสูงผงะก่อนจะดันหน้าอีกฝ่ายออกไปอย่างตกใจ

 

“ส-สายรัดเข่า! อะไรก็ได้! ตกลงจะไปใช่ไหมเจ้าเตี้ย!?”

 

“ไปสิไป! ฉันอยากไป!”

 

ทั้งๆที่ตั้งใจจะชวนไปกินข้าวหรือซื้อของอะไรที่เหมาะกับเทศกาลวาเลนไทน์แท้ๆ แต่สุดท้ายก็ต้องพามาหยุดที่หน้าร้านขายอุปกรณ์กีฬาซะอย่างงั้น