[Haikyuu FIC] Horizon [KageHina] EP.8

posted on 10 Feb 2016 12:28 by valino in Haikyuufanfic directory Fiction, Cartoon

Title: [Haikyuu FIC] Horizon [KageHina] EP.8

Pairing: Kageyama x Hinata

Author: V A L I N O ★

 

 

 

******

 

 

 

Episode 8

 

 

 

“นี่ ไดจิ”

 

“หืม ?”เสียงเข้มเอ่ยตอบรับก่อนจะเลื่อนนัยน์ตาไปยังเจ้าของเรือนผมสีเทาสว่าง ใบหน้าหวานดูกำลังครุ่นคิด คิ้วหนาขมวดเป็นปมดูน่ารักจนทำให้คนที่ถูกเรียกชื่อเผลออมยิ้มเบาๆเมื่อเห็นท่าทางอีกฝ่าย

 

“นายจำกลุ่มโจรสลัด..โชวกิ..ได้ไหม..?”น้ำเสียงค่อยๆแผ่วเบาลงเรื่อยๆเมื่อพูดถึงกลุ่มที่ทั้งคู่ไม่มีวันลืมลง ท่าทางกระอักกระอ่วนที่เกิดขึ้นคล้ายลำบากใจที่จะพูดในสิ่งที่ตนอยากบอกทำให้ซาวามุระ ไดจิค่อยๆเดินไปโอบกอดอีกฝ่ายจากด้านหลัง

 

“มีอะไรรึเปล่า ?”

 

“ก็..เอ่อ.. จำเหตุการณ์ครั้งนั้นได้ใช่ไหม..คือ..หลังจากที่พวกเราหนีมา ข่าวทั้งหมดก็เผยออกมา ความดีความชอบทั้งหมดก็ไปตกที่กษัตริย์คนก่อนน่ะ..”

 

“กษัตริย์คนก่อน..พ่อของราชาคนปัจจุบันที่จับฮินาตะไปสินะ”

 

“อื้อ..แล้วในครั้งนั้น..จำเด็กคนนั้นได้ไหม..”ภาพในความทรงจำของเมื่อหลายปีก่อนค่อยๆย้อนกลับมาทำให้ไดจิหรี่ตาลงเมื่อเริ่มนึกถึงอะไรบางอย่างที่เกือบจะลืมเลือนไปแล้วด้วยซ้ำ

 

ในคืนสุดท้ายที่เกิดเหตุสังหารหมู่..มีอีกคนที่พวกเขาปล่อยให้รอดชีวิต

 

เหล่าอีการีบหลบหนีไปก่อนที่คนของทางการจะมาถึง หลังจากนั้น ข่าวที่ได้รับก็คือคนของกษัตริย์เป็นคนสยบกลุ่มโจรสลัดโชวกิ ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพื่อปิดบังข่าวกับทุกคนและจนถึงปัจจุบันก็ยังเร่งตามหาตัวการที่แท้จริงอยู่ มีเพียงกลุ่มโจรสลัดคาราสึโนะเท่านั้นที่รู้เรื่องทั้งหมด

 

แต่เด็กที่ไว้ชีวิตในตอนนั้น..พวกเขาไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน

 

“จะบอกว่าเป็นฝีมือของเด็กคนนั้นเหรอ”ซาวามุระเอ่ยถามคนในอ้อมกอด อีกฝ่ายเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะพูดเบาๆ

 

“ถ้าเด็กคนนั้นยังมีชีวิตอยู่..ก็อาจจะคิดว่าที่กลุ่มโชวกิตายเป็นเพราะฝีมือของกษัตริย์คนก่อน จะล้างแค้นก็ไม่แปลกนะ..”นึกย้อนกลับไปตอนที่ลงมือปฏิบัติภารกิจปล้นหมู่บ้านในครั้งนั้น

 

คืนที่เต็มไปด้วยห่าฝนซึ่งสาดเทลงมา พวกเขาลงจากเรือและแสร้งทำเป็นแยกย้ายกันปฏิบัติภารกิจที่กัปตันกลุ่มโจรสลัดโชวกิได้วางไว้ สุดท้ายแล้วการปล้นหมู่บ้านก็ไม่เกิดขึ้น เนื่องจากกลุ่มอีกาได้ทำการทรยศเสียก่อน

 

“มีความเป็นไปได้สูง”ผู้มีศักดิ์เป็นกัปตันถอยออกมาก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน ดวงตาอันแสนอ่อนโยนมองตามไปก่อนจะเท้าคางลงกับระเบียงเรือพลางสูดกลิ่นทะเลเข้าเต็มปอด

 

ยิ่งคิดก็ยิ่งว้าวุ่นใจ หากทั้งหมดเป็นฝีมือเด็กคนนั้น..แล้วรู้ความจริงเข้าในสักวันล่ะก็..

 

เป็นเรื่องเลวร้ายที่สึกาวาระไม่อยากให้เกิดขึ้น

 

เพราะบุคคลที่ลงมือสังหารผู้เป็นหัวหน้าของกลุ่มโจรสลัดอันเลื่องชื่อในอดีต..ก็คือฮินาตะ

 

 

 

******

 

 

 

คำพูดของอิวาอิซึมิยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของฮินาตะ

 

ร่างเล็กใช้เวลาไปกับการยิ้มพลางกลิ้งไปมาบนฟูกนับหลายชั่วโมง สองมือยังคงกุมสร้อยที่อยู่บนคอของตน

 

‘ว่าแต่นายรู้จักสร้อยนี้ด้วยเหรอ..อย่าบอกนะว่ามีสาวตระกูลสูงศักดิ์ให้เจ้าราชานั่นมาน่ะ?!’ว่าแล้วดวงตาก็วาวขึ้น จำนวนเงินที่คิดไว้ในหัวซึ่งหวังจะแอบเอาสร้อยนี้ไปขายค่อยๆเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ

 

‘เอ่อ..รู้จักสิ นายไม่รู้จักเหรอ ?’

 

‘ไม่อ่ะ..ตกลงมันคือสร้อยอะไรอ่ะ! บอกฉันหน่อยสิ!!’

 

‘อืมม..สมบัติของตระกูลคาเงยามะน่ะ’

 

‘อ้อ สมบัติของตระกูลนี่เอง มิน่าทำไมถึงดูขายได้ราคาดี..หา!! สมบัติของตระกูล!!’มือที่กำลังลูบสร้อยเส้นสวยรีบผละออกทันทีก่อนจะพุ่งเข้าไปถามด้วยความตกใจ

 

‘อา..ใช่ ตามนั้นแหละ’อิวาอิซึมิพยักหน้าอย่างหนักแน่นเป็นการยืนยัน จ้องมองหน้าเหวอๆของอีกฝ่ายซึ่งชี้มาที่คอของตัวเอง

 

‘ต-แต่ คราวที่แล้วฉันเพิ่งทำมีดประจำตระกูลหมอนั่นหักไปนะ! หักแบบกลายเป็นสองท่อนเลยอ่ะ!!’ยิ่งพูดก็ยิ่งขนลุกกับความโรคจิตของอีกฝ่ายที่กล้าปล่อยให้ของมีค่ามาตกอยู่ในมือคนแบบเขา

 

ขืนทำสร้อยนี่ขาดหรือพัง มีหวังคราวนี้โดนฆ่าหมกศพกลายเป็นปุ๋ยให้ดอกเยอบีร่าแน่ๆ!!

 

‘หืม ? มีดประจำตระกูล ?’

 

‘ก็มีดประจำตระกูลไง!! ที่ปลอกสีฟ้าๆ มีลายสวยๆอ่ะ! บางๆไม่คมๆอ่ะ!’

 

‘เอ..’ดวงตาสีดำเหลือบเขียวกรอกไปมาราวกับว่ากำลังนึกถึง ก่อนจะยิ้มแล้วขยี้ศีรษะคนตัวเล็กกว่า

 

‘นั่นน่ะไม่ใช่หรอกนะ เป็นมีดตัดกระดาษที่คาเงยามะซื้อมาตอนออกไปเที่ยวนอกเมืองกับฉันตอนยังเด็กๆ น่ะ ฉันแย่งกับเขาแทบตาย แต่จริงๆแล้วมันเป็นแค่ของประดับนะ สมบัติประจำตระกูลมีอันเดียวนะฮินาตะ’

 

‘ก็คือสร้อยนี้หรอ..’

 

‘ใช่ แปลกใจจังนะที่เขาเอาให้นายน่ะ ท่านพ่อบอกว่าสร้อยนี้เขาให้มอบแก่ผู้เป็นคนรัก เพื่อให้คนรักมอบสร้อยนี้ต่อให้ลูกหลาน’

 

“แล้วนายเอามาให้ฉันเนี่ยนะ..”ดวงตาสีสว่างจ้องมองตัวอักษรที่สลักลงบนจี้ ก่อนจะรู้สึกร้อนวูบบนใบหน้าเมื่อคิดว่าคนๆนั้นเอาสร้อยนี้ให้เขาเพราะอะไร

 

“ไม่หรอกน่า!! ไอ้ราชานั่นก็แค่ขี้เกียจเก็บไว้กับตัวก็เลยยัดๆฝากๆให้ฉันเฉยๆนั่นแหละ! ไม่มีความหมายอะไรเลย!!”ร่างเล็กส่ายหน้าพลางกลิ้งไปกลิ้งมา หยิบหมอนใบสะอาดที่หนุนอยู่มากอดไว้ก่อนจะซุกหน้าลงไป

 

“ถึงอย่างงั้นก็เถอะ..ขอคิดเข้าข้างตัวเองได้ไหมนะ...?”

 

แกร๊ก

 

เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นทำเอารีบลุกขึ้นมานั่งคุกเข่าบนฟูกอย่างรวดเร็ว เหลือบมองผู้มาเยือนก็ยิ้มกลบเกลื่อนราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

“ม-มีอะไรเหรอ คาเงยามะ ?”

 

“ลุกขึ้นมาคุยกันหน่อยเจ้าเตี้ย”ว่าพลางกระดิกนิ้วสั่ง ยันกายไปหยุดลงตรงหน้า แต่พอเผลอสบตากับคนร่างสูงก็รีบหลบอย่างรวดเร็วเพราะคำพูดของอิวาอิซึมิยังคงวนอยู่ในหู

 

“เป็นอะไรของแก ?”

 

“ป-เปล่าซักหน่อย! แล้วนายมีอะไรเหรอ ? รีบๆพูดได้ไหม ฉัน..เอ่อ..รู้สึกปวดท้องน่ะ”ว่าพลางยกข้อแก้ตัวมาอ้างทันที บ่อยครั้งที่ฮินาตะมักจะเครียดลงกระเพาะ แต่ในครั้งนี้ยังไม่ได้ปวดท้องเลยสักนิด

 

ผู้เป็นราชามองลงมาที่ใบหน้าของคนตัวเล็กกว่าก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

 

“..นายน่ะ ไปรู้จักกับอิวาอิซึมิได้ไง ?”

 

‘หมอนี่ถามฉันทำไม!! ห-หรือว่า..จะไล่นายคนสวนออก!! เจ้าราชานี่ต้องเข้าใจอะไรผิดแน่ๆ! แบบคิดว่าฉันอาจจะหลอกใช้ประโยชน์!?..ไม่ได้การล่ะ!’

 

“ก็วันที่นายเอาดอกเยอบีร่ามาลงแปลง ฉันไม่มีความรู้นี่นา แล้วก็เจอคนสวนคนนั้นผ่านมาพอดีก็เลยถามทุกอย่าง แล้วเขาเก่งมากเลยนะ ความรู้นี่แน่นเอี๊ยดเลย!”พูดไปก็ยกยอคนๆนั้นไป ดวงตากลมโตขึ้นประกายก่อนจะมองร่างสูงที่ยืนทำหน้างงๆจึงรีบพูดต่อทันที

 

“นายกลัวว่าฉันจะหาทางหนีไปจากที่นี่โดยใช้เขาเป็นทางผ่านสินะ! ไม่ต้องกังวลหรอกคาเงยามะคุง! ถ้าฉันจะทำอะไรฉันก็ทำด้วยตนเองอยู่แล้ว!”พูดไปพลางสั่นไปเมื่อเจอสายตาจิกกัดจากอีกฝ่าย แต่ก็พยายามทำใจดีสู้เสือแล้วพูดจ้อต่อ

 

“เอ่อ..คนๆนั้นเป็นคนดีมากเลยนะคาเงยามะ ใจดี มีความมุ่งมั่นมากเลยล่ะ และก็ให้หนังสือความรู้เกี่ยวกับดอกเยอบีร่าฉันมาเพียบเลย แม้จะฝากเจ้าทหารหัวหอมนั่นมาก็เถอะ-อ-เอ่อ..เพราะฉะนั้นอย่าไล่เขาออก เลย..นะ”

 

“นี่แกคิดอะไรของแกเนี่ย”ว่าพลางซบใบหน้าลงกับฝ่ามือตัวเอง คนตรงหน้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่กำลังพูดถึงคือพี่ชายของเขา ไม่ใช่คนสวน

 

“ก-ก็เห็นนายมาถามนี่นา ก็เลยตกใจนึกว่านายจะคิดว่านายคนสวนเป็นคนไม่ดีแล้วก็จัดการไล่ออกซะอีก! นี่ๆ ถึงเกิดอะไรขึ้นแล้วเขาไม่ได้ผิดจริงๆก็อย่าไล่ออกเลยนะ เขาเป็นคนดีจริงๆ”

 

“นายชอบเขางั้นเหรอ ?”ถามออกไปหนึ่งประโยค รู้สึกหงุดหงิดในใจเมื่อเห็นคนตรงหน้าพยายามปกป้องสุดชีวิต

 

“อื้อ ชอบสิ”

 

“แล้วจะบอกอิวาอิซึมิเมื่อไหร่ล่ะ”

 

“หือ ? บอก ? งั้นให้ฉันไปบอกตอนนี้เลยไหมล่ะ!”ฮินาตะพูดพลางจะเดินไปที่ประตูทางไปสวน หวังว่าคนที่นึกถึงจะอยู่ที่นั่น รู้สึกงงเล็กน้อยที่คาเงยามะถามอะไรแปลกๆ

 

ทั้งคนสนิทของราชาคุโรโอะ ค